सोयाबीन

पावसानं केलाय नुस्ता राडा आणि सोयाबीन ला लावलाय घोडा, 

पेरणी झाली सोयाबीन आलं डूबाला, पण पावसामुळं तावच आला गवताला

सोयाबीन वर आली गोगल गाय, औषध टाकून सुद्धा गेली नाय, 

 

दररोजच पाऊस सुर्य काय बघनां,

                   आणि 

गवताच्या वर काय सोयाबीन दिसनां, कश्या तरी शेंगा झाल्या निब्बर, 

पण अजून भाव वाढल्याची आली नाही खबर, सोयाबीन आलं काढाला, रोजांन माणसं काय मिळंना

काय करावं तेच कळंना, 

तंड्यावरचा आणला गुत्तेदार,

त्यानं काढलं आपलं हत्यार

आणि म्हणलां द्या 

1 कोंबडं आणि 5 हजार, 

पुन्हा यांच्या साठी विकावं लागलं गोठ्यातलं वाघार, कसं तरी सोयाबीन काडून घेतलं, आणि इकडं चांगलचं रान पेटलं, भरडून न्हेलं सोयाबीन अडतीला, आणि भावचं आला गळतीला,अडतीवाला म्हणतोय यात किती माती आणि खडा, शेतकरी म्हणतोय जरा हिशोबानं लावा थोडा,

 सावकार पाठवतोय अर्ज 

आणि कस फेडावं त्याच कर्ज

जिवलग मित्र विनोद बलभीम माळी यांनी रचलेली कविता